Biyernes, Agosto 8, 2014

Martes, Hulyo 1, 2014

Where, What, How Are You Now?

Where are you now?

What are you now?

How are you now?

These questions are being asked to me by colleagues, friends, former officemates, elementary schoolmates, former flings, high school acquaintances, curious arseholes, some college connections, THE SOCIETY!  But little did they know I have been asking myself the same questions and have been trying to answer them painstakingly.

I don’t know how I am going to start explaining myself.  Stop!  Oh for gadsakes, do I need to explain myself?

No, I don’t have to! (no one cares, too)

I’m doing whatever it is that I wanna do in my life.  My decisions, my problems, my solutions.

However, I’m expecting this unpopular blog of mine to ease the pain that I’m feeling, the pain of being misconstrued not only by judgmental earthlings but also, by my own psyche.  I shouldn't be writing this but here we go… here we go!

“Where are you now?  I heard you had a stable job?  Why did you leave?”

And there are two types of askers!  After listening to my response, one will end it with “Good for you!” and the other one is going to be disgusted and end it with “How unfortunate of you.”

I got employed because I thought I could save money for CPA board review and help my family on our pecuniary predicament.  We were going through rough patch when I was working, bleeding, sacrificing and being-enslaved-by-transportation-system at NCR.  We were totally broke and insolvent.  So I was pressured to get a stable job at an established well-known corporation that I THOUGHT could feed our starving stomachs.  I left that fantasy-turned-into-fallacy BUT didn’t regret it.  I will never ever regret that.  It made me a better professional and a sensible law-abiding citizen.  I am proud to share my experiences in credit-card accounting and most importantly, I earned fascinating beautiful acquaintances.  At that occupation, I was growing except my economy.  As I foresaw that certain employment was going to bore me, I decided to resign from office and push my business plan through.  God provided and blessed me thus I am now here at our family affair, a coffeehouse.  I own it… We own it...  Our family’s fight and getting up from being knocked down is continuous.  Where am I?  I am here with them living a dream.

“What are you now?”

After being unfortunate on CPA board exam, what am I now?  Am I still pursuing the abbreviation I want to add after my surname?  Am I still the person who is hankering after a license?  Yes, I am still that person.  But I’m not perfect and filthy rich and not as genius as heck.  I cannot review while managing a business.  I cannot pay review-related-costs!  I cannot just pursue my thing then can’t be totally focused on it.  I should not waste my time.  So If you think I’m wasting my time, wasting my time helping my family, helping the youth, helping some people, helping myself… you’re wrong.  It is not wasting.  If you’re afraid that I may lose my other dream, then don’t be scared.  ‘Coz I’m not even terrified at all.

For an update, I am currently a young entrepreneur and a college instructor teaching subjects that are so far out from the degree that I earned.  Honestly, it sounds not that good at all.  I want to be a CPA and yet I’m a person who’s a trying-hard-businessman and a prof of philosophy and literature in college.  This is wrong again! For people who think I should only stick myself to a one big dream.


I wish they could hear my questions, too: Are you me?  Do you know what I know I can do best?  Are you the one who’s feeding me to keep me kicking?  Are you affected on every moves and decisions I make?

I have my own reasons.  I have my own battles.  I have my stories.

But still… I. Must. Get. My. Shit. Together. (and there’s our truce!)

"How are you now?"

Well, I pretty much said everything.  So judging my rant… I am fine. Some people are not just fine with me being fine.  But I am fine.

Thank you.

Biyernes, Marso 21, 2014

To Expect The Unexpected...

is a complete and utter bullshit.

Sorry, I've been swearing a lot... well, just lately.  I feel so honest and so sure that I'm currently struggling in the stage of human life when one's wondering 'which is worse: getting older or getting wiser'.

Before you proceed, I'd like to advise you that this blog is a blog of a drama queen.  That sounds more of a warning, darling.

I got a job.  That's expected.

I got business plans.  That's truly expected.  Especially, by people who really, really know me.

I got an asthma attack.  Expected, too.  Stress, NCR's pollution, my kind of transportation everyday are the best culprits, of course.  Thus, it is intensely expected... by my mom and my specialist.

But having an asthma attack that makes me feel very vulnerable, makes me feel God-no-i-am-too-rare-to-die-please-not-now and makes me hate myself for being inefficient at work and at my plans... is a, again, complete and utter bullshit!

I've been shivering, shaking, dramatically palpitating, hallucinating, overthinking, laughing so hard at very trivial nonsense matters, crying and sleeping-like-a-baby-I-wake-up-every-two-hours.

Apparently, I feel weak... physically and emotionally.  You see my mind, to be very honest, is not healthy.  I feel shitty and so fucked up!

Despite of these... or should I say... BECAUSE of these, now, I have to make a final decision.

My mind is in turmoil and nerve cells have been grouped to two and they are debating.  This decision making is affecting me as a career-person and as an entrepreneur.  Oh yes, and as an eldest-daughter, too!  Shit.

This is not as difficult as deciding what meal you'll order in McDonalds, what shirt you'll wear for the whole freaking day and what t.v. series you'll watch for marathon.  

No.  This is much much much difficult-er.

I have to choose one.
A person cannot serve two gods at a time.

I have to decide using my freewill and intellect that the Awesome Dude One has given me.

So help me God.

Huwebes, Pebrero 6, 2014

Uma-other Way Around

"So much of what I see reminds me of something I read in a book... when shouldn't it be the other way around?" - Kathleen Kelly, You've Got Mail (1998)


I've been away from my blog/microblogs and usual internet thingy lately.  No one cares, I know.  Just an update that I am not THAT updated like... before.

Well, it is nice because I'm earning, I work my butt off and I can read books (non-academic ones) and not just scroll mouse while staring at pictures on Tumblr and I can only tweet when I got time for that shit (it's a great kind of shit).  And I believe that this is like a gospel on the world wide web... it's a good news!  (Unemployed people stay longer on internet.)

I'm living now in a place I've never thought I could live in.  I hate the stressful haggardous (haggard + hazardous) life here.  Thought I'd give up any moment and just escape this ugly truth in life.  I thought I couldn't carry on.

Okay, here's a list of loathsome truths, the might-be-reasons-why-I-would-prefer-to-stay-unemployed:

1. heavy traffic (daig ang brokenhearted sa di pag-move on)
2. sardinas-mode on trains (siksikan, balyahan, hindi-hihinga-para-magkasya)
3. office (not the people but the fact that you have to be a robot for 8 hours)
4. sardinas-mode on trains
5. stressful life
6. deal with "true to life" accounting shits (di lahat nasa Theory Of Accounts ni Valix)
7. sardinas-mode on trains
8. less tv
9. less gala with friends
10. less twitter
11. sardinas-mode on trains
12. pollution
13. di makaka-review ng ayos
14. di safe, may mga kawatan
15. and the sardinas-mode on trains na nga plus box-office-hit na pila plus standing ovation plus matataas na hagdan (akalain mong kakayanin kong makipagsiksikan eh ayaw ko nga na nadadali ng kungsinoman ang balikat at braso ko!)

Yet, there's only one powerful thing that would crash those rants: SALARY.  I am taking all the risks for that.  Big amount or small amount, what's important is you know how to use and budget it.  And that kinda summed up everything.  Hindi ka naman siguro ngangayon lang ipinanganak para ipaliwanag ko pa ang kahalagahan ng pambili mo ng pagkain.

Everything's fast here.  Lahat rush, lahat nagmamadali, lahat may kanya-kanyang laban sa buhay.  Kaya bawal ang kukupad-kupad, lalampa-lampa, sakitin (aray, tinamaan ako), at pa-late-late (aray ulit).  Traffic and LRT-MRT  inconvenience are not valid reasons for being late.  Can I say I'm more matured now than ever?  Kudos to me.  Yay!  >tapping myself at the back<

PERO PWEDE ANG MEDYO TANGA.  Medyo uso 'yun dito, so don't worry like hell.

That's one more thing I learned here.  You have to accept the fact that you're an amateur, an idiot.  At first, you have to ask questions, you have to follow people on streets to find the exit/entrance of some places, get lost and get a lot of mistakes TO LEARN!  Kaya hindi pinagtatawanan ang mga tao dito kapag mali ang pasok nila ng card sa LRT o MRT, kapag nagtatanong ng street na di malay na kinatatayuan pala nila.  Hindi ka pagtatawanan.  Nakakahiya, pero laging isipin... lahat sila, lahat kami, dumaan sa ganyan.  At patuloy natin itong mararanasan habang tayo ay naglalakbay sa ating buhay.  (Unless you're a potato couch or on Facebook 24/7, I doubt you'll experience that.)

Medyo tanga lang dapat.  Huwag yung tanga talaga.  Naka-corporate attire din ang mga magnanakaw dito.  Costume ba!

IF I CANNOT CHANGE THESE HAPPENINGS, THEN I CHANGE MY VIEWS ON THEM.  I realized that, as a writer (frustrated nga lang)... you have to jump-in on a lot of things for you to have something to write.  I love observing beautiful creatures everyday, beautiful creations of God and men.  I like trying to understand freaky/creepy scenes everyday.  I enjoy the friendly sunlight of sunrise everyday.  Now, I have more things to write, to think about, to understand and to share to anyone.  Plus, I work with people who knows how to have fun, who have lots of stories (they prefer funny ones) and PEOPLE WHO LOVES BOOKS, COFFEE AND MOVIES!!! Damn, feels like home.  

However, to be honest... I haven't adjusted well yet, physically and emotionally.  (Mentally adjusted na eh.) It's a pretty fucked up little life.  I said that everything's fast but it feels so slow.  I doubt myself sometimes.  Why am I here?  Am I really supposed to be here?  A rocky path's not the problem but a foggy one.

But I always have to remind myself that we all have to start from the bottom to get on the top.  That we have to be confused and curious first before we ask a proper question thus, to get the right answers.  That every little good thing we do everyday will be a good habit and it will be rewarding.  It has to be good to be rewarding.  Let's trust that.

Lunes, Disyembre 30, 2013

Random Rant: A Year Ender

"This" is not actually what I assumed and planned and wished for and hoped for.  "This" is different from what I pictured a year ago.  “This” is a bit shocking and profoundly abrupt.  Although I sound like “This” is something awful, however, “This” is not as loathsome as the pork barrel scam in our country.  So don’t get me wrong.

Emphasis on the “THIS”.

I want it all-caps, italicized, underlined and quoted.  That’s how big it is.  No, that’s how biggie it is.  Coz’ “THIS” is the current state of my life.  As in, right now.  Shocker, what a year ender?  (Who the heck cares, anyway?)

Is it terribly ill-fated?  Not at all.

Is it fetchingly well?  How I wish but nope.

So how is it?  This is the counterpoise, the word which here also means equilibrium.  Just balanced.  Just maybe at the middle.  Just “just”.

The becoming of a Certified Public Accountant has been delayed.  I couldn’t say “FAILED” because that is only for those who give up their dream.  I will never give up on my dreams.  I am a CPA-still-on-process.

Where exactly on the stasis am I?

I am somewhere at a big bank’s rank-and-file labor which made me wonder what could be the difference if I got my license besides from flaunting tarpaulin and somewhat higher compensation and that PRC card with my name on it and that desirable abbreviation after my surname okay let’s say I stopped wondering.

After that long, long frustrating wait for the exam’s result… I decided, faithfully, that it wasn't the end of the world.  I immediately sent my resume to these monsters.  And yes, I am referring to companies and corporations.  ‘Monsters’ for they will somehow scare the hell out of people (including me) and stopped me from establishing my own monster!  Insert a laugh-out-loud emoticon here.

Now, it’s evidently clear to me that anyone can easily get a job as long as you got a degree and you can ride on the drawn out exhausting fucked up employment process especially the freaking interviews.  Yes, with “s”, that’s plural!

I have to have a job for money and experience!  Woah, sounds like a whore.  But unlike whores, I pay taxes.  I am now a taxpayer dealing with reality and Philippine’s economy while working my butt off and facing walls of my cubicle at a chilly office in the middle of an intimidating environment.  Warning:  this place can swallow you whole.

So there it is!  My unpopular random rant.


Biyernes, Disyembre 20, 2013





Malakas na malakas na hangin na may dalang ulan.
Matapos sumayaw ng mga punong-kahoy ay nanatiling silang pwersadong mag-bow ng bagyo.
Sa lakas ng hangin, ang tunog nito ay parang sumisipol ang buong populasyon ng Visayas.
Ngunit walang laman ang kalsada, walang mga tao sa paligid kundi ang mga yero’t bubong na nagliparan, mga sasakyang bago man o hindi ay mukhang inabanduna, mga sanga-sanga ng puno, mga tarpaulin, mga plastic at papel na nagfi-feeling butterfly.

Hindi pala ito bagyo.  Isa itong delubyo.

Ilang sandali ay mapapansin na ang mabilis na pag-taas ng tubig baha.  Patuloy ang malakas at maingay na hangin.  Ang pagkalabo ng paligid ay nakakakilabot.

Hindi pala ito tubig baha.  Ito ay tubig dagat.

Tubig dagat na walang awang lumamon sa bayan.
1 feet.
3 feet.
5 meters.
7 meters.
15 meters.

Bubong ng isang paaralan na lamang ang makikita.  May ilang matatanda at batang nanginginig sa ibabaw.  May mga umiiyak at may mga totally dumbfounded na lamang, sa wikang mas maiintidihan natin, “nganga”.

May iba namang lumalangoy habang nakakapit… sa gilid ng bubong, sa alulod, at sa ibang matatandang nakayapos sa poste.  May ilang katawan na palutang-lutang na akala mo’y driftwoods lamang, walang buhay at hindi lumalaban sa malakas na daloy ng tubig dagat.

Isang bangkay ang nanatili sa likod ng isang batang nakakapit sa gilid ng bubong gamit ang kanang kamay at ang kaliwa naman niya ay nakahawak sa kamay ng kaibigan.  Halatang kanina pang babad at nagpapalutang-lutang sa tubig-dagat ang dalawang bata.

TACO:  (nanginginig at umiiyak)  Nata… natatakot ako, Oreo.  Ayoko pang mamatay!  Ayokong maging katulad nitong nasa likod ko!  Oreo!
OREO:  Kaya huwag kang bibitaw!  Huwag kang bibitaw sakin!

Ngunit pilit na pinaghihiwalay ng malakas na agos ng tubig ang magkaibigan.

OREO:  Pikit tayo.  Magdasal tayo.  Magdasal tayo kay Papa God, Taco.

Pumikit ang magkaibigan.



Pumasok ng classroom ang mga bata.  Ngunit ‘di tulad ni Taco na masaya’t nagmadali sa kanyang upuan ay bumulong si Oreo sa teacher nila.  Nagtaka si Taco.  Dahan-dahang umupo si Oreo sa upuan niya na katabi lang ng kay Taco.

Tumingin si Oreo sa paligid at naging malungkot.  Marami ang bakanteng upuan.

TEACHER PAULA:  Good morning class.

LAHAT NG MGA BATA:  (mahihinang boses)  Gooooooooood mooooooooor-ning Teaaaaacher Paulaaaaa…

TACO:  (kay Oreo)  Ano yung binulong mo kay teacher?

Iniwasan ni Oreo si Taco at umiling.

TACO:  Ang damot mo naman.  Sige ka ‘di na kita bati!

OREO:  (tumingin kay Taco na parang naiinis) TSK!

TEACHER PAULA:  Oreo?  May problema ba?

Hindi umimik si Oreo.   Sa murang edad eh gusto niyang sagutin ang guro ng “Andami pong problema, teacher.  Di ka ba binagyo?”, ito ang nasa isip ni Oreo.  Ngunit sa halip ay yumuko lamang at umiling ito.

TACO:  Wala po, Teacher!  Nagbibiruan lang po kami.  Hehe.

Sa pagkakayuko ay tiningnan ni Oreo si Taco… ng matagal.

TEACHER PAULA:  O, kids.  Lahat tayo, magkakaroon ng isang eco-bag na may lamang relief goods hah. Behave properly and fall in line.  Ano’ng sasabihin pagkakuha?

LAHAT NG BATA:  thaaaaaank youuuuuuuuu pooooooo.

OREO: (kay Taco, habang tumatayo)  Ako na ang kukuha ng sa’yo.  D’yan ka na lang.
TACO:  Swerte ko talaga, ikaw kaibigan ko.  (malaking ngiti, sumasayaw-sayaw pa sa upuan)

Pumila si Oreo.  May mga volunteer sa pinto at nag-aabot ng relief goods sa mga bata.  Nang si Oreo na ay nabigyan…

OREO:  Isa pa po para sa kaibigan ko.

Itinuro ni Oreo si Taco.  Tumaas naman ng kamay si Taco nang tumingin ang nagbigay na volunteer sa lugar niya.

TACO:  (sa volunteer) Sorry po.  Sabi po niya ay siya na ang kukuha ng para sa’kin.

Tumingin ang volunteer kay Teacher Paula.  Umiling naman ang guro dahil sa pagkadismaya.  Nag-abot pa ng isang eco-bag ng relief goods ang volunteer kay Oreo.

OREO:  Thank you po.
VOLUNTEER:  (ngumiti kay Oreo)  Walang anuman.  Ang bait mo naman.  (tinapik sa balikat si Oreo)

Inilagay ni Oreo ang bag ng relief goods sa desk ni Taco.

TACO:  Thank you ah! (tuwang-tuwa)
OREO:  You’re welcome. (bulong nito)

TEACHER PAULA:  Oreo, mamaya sumama ka kay Kuya Marshal sa center hah.  Susundin mo lahat ng ipagagawa sa’yo dun.  Okay ba yun, Oreo?
OREO:  Sa center po?  Ehhhh...
TACO:  (kay Oreo) Oreo, okay lang ba na di kita masamahan mamaya?  Naglalasing kasi si tatay, kailangan ko bantayan.

Agree si Oreo.



Naglalakad pauwi ang magkaibigan.
May paparating na Grade 6 pupil at nakipag-appear kay Oreo.

OREO:  Hello, Kuya Marshal.  (walang kabuhay-buhay na bati)
KUYA MARSHAL:  Tuko-tuko!  Kumusta ka na hah?

Ang tawag sa dalawa ay “kambal tuko” dahil hindi na naghiwalay ang dalawa simula ng sila ay maging magkaibigan noong Nursery.  Lagi na ring nakikitulog si Taco kina Oreo dahil wala lagi ang tatay niya sa bahay para magtinda ng balut gabi at naglalako ng kakanin sa umaga.  Ang nanay naman niya ay mananahi sa Maynila kung saan doon din nag-aaral ng ang nag-iisa niyang kapatid na babae.

OREO:  Hmmm…
TACO:  Umikli na ang dila niya, Kuya Marshal!  (tumawa)  Baka pinutol sa center?
KUYA MARSHAL:  (ngumiti)  O!  Gusto mo punta ulit tayo dun?  May free food ulit!  Tapos magdo-drawing ulit tayo dun!  Sabi nina Tita, gusto ka na nila magkwento sa kanila.  Tara, gusto mo, kwentuhan mo na sila?
TACO: (bumulong kay Oreo)  ‘Wag ka pupunta dun!  Diba kaya iyak ng iyak yung crush mong si Cecilia kasi galing siya dun?

Tumingin si Oreo kay Taco. Agree na naman sa kaibigan.
Dahil dito ay napataas ang kilay ni Kuya Marshal.

OREO:  Ayaw namin pumunta dun, Kuya Marshal.
KUYA MARSHAL:  Ayaw… niyo?  Bakit?  Alam mo bang maganda ‘yun para sa… inyo?
TACO:  Sorry, Kuya Marshal, pero ayaw talaga naming pumunta dun.  Nagdo-drawing lang naman dun ah.  Tsaka yung mga free food nila eh dinadala rin naman dito.  So bakit pa kailangan pumunta dun?  Naririnig ko nga sa iba na lagi na lang sila umiiyak dun sa center na yun.  Alam mo naman itong si Oreo, ayaw niya nang may mga umiiyak.  Lalo na kung si Ce…
OREO:  Sige na po Kuya, ba-bye.  (biglang naglakad palayo)

Napakamot sa ulo si Kuya Marshal.

TACO:  (hinabol si Oreo) Hehe.  Sorry, muntik na madulas dila ko.  Galit ka ba?
OREO:  Ang ingay mo kasi.
TACO:  Sorry na.  Sorry na nga eh.  (pumunta sa harap ni Oreo para pigilan maglakad)  Bati na tayo, sige naaaaa!  ‘Wag ka na magalit.
OREO:  ‘Wag ka kasing maingay.  Ang ingay-ingay mo lagi eh.
TACO:  Sus.  Di ka naman ganyan dati ah!  Pagkatapos nung bagyo nagkaganyan ka na!  Bakit ako?  Ganun pa rin?  Nawalan din naman ako ng bahay ah!  May mga tumutulong naman sa atin.  Dapat di tayo nawawalan ng pag-asa.  Diba sabi ni Teacher Paula, dapat magpasalamat tayo sa Diyos para sa mga blessings sa atin.  Gaano man kaliit o kalaki, dapat magpasalamat.  At sabi niya, kaya daw tayo nakaranas ng ganitong hirap dahil alam ng Diyos na malakas at matapang tayo.  Na kakayanin natin ang lahat ng pagsubok!  Na dapat maging positive kahit halos ang lahat daw ay negative kasi dahil dito… mas titibay pa tayo.  Kaya Oreo, dapat…

OREO:  Ayan ka na naman.  Ang ingay mo.  Ingay-ingay talaga.

Napalingon ang dalawa sa kaklase nilang kanina pang nakanganga at nakatitig kay Oreo.

TACO:  Ang sama ng tingin mo ah!  Ano’ng problema mo hah?!  Gusto mong away?! (naghamok habang pinapakita ang kamao niyang handang manuntok)

Nagtatakbo ang kaklase habang sumisigaw.

OREO:  Tingnan mo ‘to.  Para ka lang pari kanina, ngayon, gusto mong makipagbugbugan?

Tumawa si Taco.


Binuksan ni Oreo ang tent, ang pansamantalang tirahan nila habang ginagawa ang bahay na sinira ng delubyo.  Nagulat si Oreo dahil umiiyak si Taco sa loob ng tent.


OREO:  Bakit ka nandyan?!


Umupo si Oreo sa tabi ni Taco.

OREO:  Taco?  Bakit ka umiiyak?
TACO:  Si tatay, natatakot ako kay tatay.
OREO:  Bakit?
TACO:  Lagi siyang lasing tapos tinatapon niya lahat ng mga gamit sa bahay.  Ayaw niya ko pakinggan.  Sabi ko... kalma lang.
OREO:  Bakit daw?
TACO:  Nagmumura siya.  Tapos pagkainom, itatapon niya lahat ng makikita niya.  Di naman siya ganun dati.
OREO:  Eh… May balita ka na ba sa nanay mo?
TACO:   (singhot ng sipon) Wala pa eh.

Umiyak ng mas malakas si Taco.

OREO:  Shhh… Tahan ka na, Taco.
TACO:  Iniwan na kaya talaga kami ni nanay?
OREO:  Taco?  Eh… Kailan mo ba huling nakita nanay mo?
TACO:  Ano… nung… may pumuntang ano dito… eroplano.
OREO:  Tapos?
TACO:  Tapos nakita ko silang nag-aaway na naman ni tatay.  Pareho silang umiiyak.  Hinahampas ni nanay si tatay.  Tapos sumigaw ako na huwag na sila mag-away.
OREO:  Tapos?
TACO: Tapos… (suminghot at pinunasan ang mukha) sabi ni nanay kay tatay, may pupuntahan daw siyang tao, kailangan daw niya makita.  Tapos sabi niya, ‘wag daw sasama si tatay.
OREO:  Tapos?
TACO:  Di ko na alam.  Simula nun, di ko na nakita si nanay.  (humagulgol at humihikbi-hikbi)  Di man… di man lang niya… ako… pinansin.

Umiyak ng umiyak si Taco.

OREO:  Ganito na lang… Alam ko na!  Tanda mo yung poem na ginawa satin ng Ate mo?  “Roses are red. Violets are blue.  Pinaglihi ako.  Sa cookies na Oreo!”  (tumawa)  O, dali, yung sa’yo naman!

Halatang pinatatawa ni Oreo si Taco.

OREO:  Dali na.  ‘Wag ka na K.J.

Sininghot ni Taco ang lumalabas na uhog.

TACO:  Roses are red...  (pause)  Violets are blue. (pause)  Gusto ni nanay ng Taco Bell.  (natatawa na)  Di ko alam kung ano yun.

Tumawa ang dalawang mabababaw na bata sa loob ng tent.
Pinilit ni Oreo si Taco na kalimutan muna ang hinanakit ng kaibigan.
Isang tunay na kaibigan.


TEACHER PAULA:  Ngayon… Magdo-drawing tayo.
TACO:  Ano po?! Magdo-drawing?!

Tumingin si Oreo kay Taco na parang ayaw at hindi siya ready gawin ang pagdo-drawing.  Hinawakan ni Oreo ang bag niya na parang inilalayo kay Taco.

TACO: (kay Oreo) Bakit di na lang siya ulit magkwento ng magkwento?  Tsaka gusto ko rin yung nagsasayaw lang tayo at tumatalon-talon at nakanta at nage-exercise!  Mas gusto ko yung mga ganoong klase.

Napansin ni Taco na nakatitig lang si Oreo sa kanya.

TACO:  Aha!  Alam ko na!  Alam mong hindi ako nagdadala ng art materials.  Ayaw mo akong pahiramin, ano?  Ang damot mo talaga.
TACO:  Hala ka… Lagot ka!

Hindi pinansin ni Oreo ang tawag ng guro.  Nakatitig lang siya kay Taco.
Tumingin si Taco kay Teacher Paula at pagkatapos ay tumingin ulit siya kay Oreo.

TACO:  (kay Oreo)  Oreo, tawag ka ni teacher.  Huy!  Oreo?
TEACHER PAULA:  Oreo, sabi mo kay Kuya Marshal ayaw mo bumalik sa center.  Totoo ba yun?

Dahan-dahang tumayo si Oreo sa pagkakaupo para sumagot sa guro.

TACO:  Ayaw po namin kasi umiiyak lang ang mga bata dun, teacher!
TEACHER PAULA:  Bakit ayaw mo?
TACO:  Si teacher talaga, gusto pa paulit-ulit.  Ayaw nga ka--
OREO:  Ayaw ko po kasi…


Tumingin si Oreo kay Taco.  Lumagok.  At pagkatapos ay tumingin ulit kay Teacher Paula.

OREO:  Kasi… ayaw po ni Taco.

Nagbulungan bigla ang mga natitirang kaklase ni Oreo.  Tumingin si Taco sa mga kaklase at nagtaka.  Tumingin siya sa katabi pa niya para tanungin kung ano ang pinagbubulungan nila pero nang ilalapit na ni Taco ang sarili ay agad lumingon patalikod ang kakausapin niya.

KATABI NI TACO:  (sa mga kaklase) Sabi ko sa inyo eh.  Kaya ayaw niya na may umuupo sa upuan ni Taco.
TACO:  Ano namang problema kung ayaw niyang may uupo sa upuan ko?!

Tumingin si Oreo kay Taco, at nagtaas-balikat naman si Taco sa kaibigan.

TEACHER PAULA:  Oreo, alam naming lahat na sobrang close kayo ni Taco.  Pero kailangan mong tanggapin na…

OREO:  Teacher!!! (malakas na sigaw ni Oreo)

Lahat ay nagulat, pati si Taco.  Nakatitig silang lahat kay Oreo para pakiramdaman ito at pakinggan ang mga susunod pa niyang sasabihin.

Pero sa halip ay para siyang nahirapan huminga.  Pinipigilan niya ang umiyak kaya para siyang ina-asthma.

TEACHER PAULA:  Oreo?!  Ano’ng problema?!

Palapit na si Teacher Paula kay Oreo pero biglang nag-walk out si Oreo.

Pinigilan ni Taco ang kaibigan pero naglagpasan ang kamay ni Taco sa braso ni Oreo.  Hindi niya nahawakan sa Oreo.  Hindi niya literal na naramdaman si Oreo.
Napatayo si Taco sa takot.  Tiningnan niya ang mga kamay at braso niya.
Sinundan ni Teacher Paula sa labas si Oreo habang shocked si Taco.

Naging malinaw ang lahat kay Taco:

Simula noong araw na may binulong si Oreo kay Teacher Paula, hindi inalis ng guro ang bakanteng upuan ni Taco.

OREO: (kay Teacher Paula)  Huwag niyo po aalisin yung upuan ni Taco, please?

Nang ikinuha ni Oreo si Taco ng relief goods ay hindi talaga nakikita ng volunteer si Taco.  Kaya nang itinuro ni Oreo ang upuan ni Taco ay ganun na lang ang iling ni Teacher Paula sa volunteer na nagtataka.

Kaya pala hindi nakipag-appear si Kuya Marshal kay Taco dahil hindi nito nakikita si Taco.  Kaya pala “tuko-tuko” lang at hindi “kambal-tuko” ang winika ni Kuya Marshal.  At kaya pala napataas ang kilay at napakamot sa ulo si Kuya Marshal.

KUYA MARSHAL:  Ayaw… NIYO?  Bakit?  Alam mo bang maganda ‘yun para sa… … … INYO?

Kaya pala nagtatakbo habang sumisigaw ang kaklase nilang nakatitig kay Oreo.  Hindi ito natakot dahil sa naghahamong si Taco kundi natakot ito dahil nagsasalita mag-isa si Oreo.

Kaya pala naglalasing ang tatay ni Taco dahil sinisisi niya ang sarili sa pagkawala ng anak.

At ang pinakamalinaw sa lahat ay yung araw na nag-aaway ang kanyang mga magulang…


Pinapanood ni Taco ang mga magulang niya habang umaagos ang kanyang mga luha, humihikbi-hikbi.

NANAY NI TACO:  Kasalanan mo!  Iniwan mo si Taco! Iniwan mo siya at hinayaang mamatay!  Wala kang kwentang tatay!
TATAY NI TACO:  Nawalan din ako!  Hindi lang ikaw ang nawalan ng anak!  Anong akala mo?  Hindi ko sinisisi ang sarili ko?  Bakit?!  Ikaw?! Nasaan ka na dapat kasama mo ang anak mo?!  Na dapat hawak hawak mo siya!  Na dapat sana kasama niya tayong dalawa!  Tayong dalawa ang mga magulang niya!
NANAY:  Nagta-trabaho ako.  Utang na loob!  Hindi mo ba naiintindahan ang mga sakripisyo ko?!  Tinanggap ko ang mamuhay malayo sa mga mahal ko para may makain kayo!
TATAY:  At ano ako?  Hindi ba nagtatrabaho dito?  Hindi ko ba ginagawa ang tungkulin ko bilang dapat na tagataguyod ng pamilyang ito?!
NANAY:  (umiling)  Hindi.  Hindi.  Hindi!!! Kasalanan mo ang lahat!  Kailangan ko na siyang makita.  Huwag na huwag kang lalapit sa kaniya.  Pupuntahan ko ang buhay kong nawala sa akin.  Huwag na huwag kang pupunta!  Huwag kang sasama sakin!


Nakatayo ang multong si Taco habang umaagos sa kanyang mukha ang mga luha, humihikbi-hikbi.

KAKLASE #1:  Sabi ko sa inyo eh.  Siguro baliw na si Oreo.
KAKLASE #2 (poker face):  Baka nakikita niya. Nagmumulto si Taco.
MGA KAKLASE (in chorus):  Tumigil ka nga!


Lumabas si Taco ng classroom at pinuntahan si Oreo na sinesermonan ni Teacher Paula.
Tumahan si Taco at hinintay niya na pumasok sa silid si Teacher Paula.  Di sumama sa loob si Oreo at si Taco naman ay pinilit ang sariling patahanin.

Nagkatinginan ang dalawa.

TACO:  Di mo sinasabi sa akin na mumu na pala ako.  (palapit kay Oreo)
OREO: (umiling at humalukipkip)
TACO:  Oreo.  Patay na ako.  Natatakot ako… Natatakot ako sa sarili ko.  (paiyak) Hindi ka ba natatakot sakin?!

Umiling lang ulit si Oreo.

TACO:  Bakit?!  At bakit di mo sinabi sakin na mumu na pala ako?! (tuluyang umiyak na naman)
OREO:  Dahil sabi mo… ayaw mo maging katulad nung nasa likod mo.

Tumingin si Taco sa likod niya at bumalik sa kaibigan nang walang makita.

TACO:  Nasan?
OREO:  Noong nakakapit tayo sa bubong.  Noong nalulunod tayo.
TACO:  Oreo?  Bakit nandito pa ako?
OREO:  Para... samahan ako?

Pinunasan niya ang mukhang basang-basa ng luha.  Sumimangot lalo si Taco.

TACO:  Oreo.  Dapat wala na ako dito diba?  Diba dapat na kay Papa God na ako?   Diba?

Si Oreo naman ang biglang umiyak.

OREO:  Binitawan kasi kita!  Sorry, Taco.  Di ko sinasadya!

Dahil dito ay napalabas ng kwarto ang mga kaklase at pati na rin si Teacher Paula.

TACO:  Oreo.  Wag ka mag-sorry.  Di mo naman kasalanan.
OREO:  Nabitawan kita.  Sorry.  Di ko sinasadyang bitawan ka.  Sorry, Taco.  Sorry.

Lumabas si Teacher Paula ng silid at agad na binuhat si Oreo. Papuntang DSWD center.
Kahit mabigat at pumapalag ay binuhat ng nag-aalalang guro si Oreo, hirap na hirap.
Umiiyak ang dalawang bata.
Hinabol ni Taco si Teacher Paula at Oreo.

TACO:  Huwag po!
OREO:  Ibaba niyo po ako. Aaaaah!  Tacoooo!

Nakaalpas si Oreo.  Nakababa mula sa pagkakakarga at nakatakbo ng mabilis kahit malabo ang paningin dahil sa mga luha.  Sumunod ang kaluluwang si Taco kay Oreo at natunton nila ang sira-sirang bahay nina Taco.  Makikita na lamang ang iilang poste at mga tibag-tibag na pader.  Ito ang iniwan ng delubyo.  Mga tarpaulin ang nagmistulang bubong ng bahay.  Walang pinto.  Magulo ang mga gamit.  Maraming kahoy at bakal sa paligid.  Doon tumayo ang dalawa sa gitna ng mga kalat.

Pagod na pagod si Oreo.  Hindi na sila parehong umiiyak pero napalitan ng pagtataka ang pagkalungkot ni Taco.

OREO:  Gusto mo na ba talagang mawala?  Ayaw mo na ba talaga akong maging kaibigan?
TACO:  Gusto pa kitang maging kaibigan!  Bakit tayo nandito sa bahay?
OREO:  Ano’ng gusto mong mangyari bago mo ko iwan?
TACO:  (litong-lito)  Ang gulo mong kausap.  Ano ba?  Bakit ka dito pumunta?  Paano mo ko madadala sa langit?  Paano ko makakasama si Papa God?!
OREO:  Dahil maingay ka.
TACO:  Ano?!
OREO:  Dahil di ka pa matahimik!  At alam ko na kung bakit!
TACO:  Kaibigan kita diba?
OREO: (tumungo)
TACO:  Kung ganon… Sasabihin mo kung bakit, diba?
OREO:  (umiling)
TACO:  Sabihin mo na.


OREO:  Gusto mo maging maayos muli ang iyong pamilya.
TACO: (nagkaroon ng enlightenment, nanlaki ang mga mata) Oo.

Pumasok si Oreo at si Taco sa loob ng sira-sirang bahay.
Di agad mapapansin ang nakahiga at mukhang malakas ang hang-over na tatay ni Taco.
Napatayo ito sa pagkakahiga ng narinig niyang may naapakan si Oreo na sanga ng puno.

OREO:  Sorry po.
TATAY:  Ikaw pala, bata.
OREO:  Si Tita po?

Parang napasinga ang Tatay ni Taco sa narinig.

TATAY:  Ano’ng kailangan mo?  Wala na si Taco.
TACO:  Sabihin mo kailangan ko makita sina Nanay at Ate.
OREO:  Gusto po makita ni Taco ang nanay niya at ate niya.

Sumama ang tingin ng Tatay ni Taco kay Oreo.  Masama ito.  Parang dragon na umuusok ang ilong at tenga.  Naglakad palikod si Oreo dahil sa kaba at takot.

OREO:  Yun… Yun po ang hiling ni... Taco…
TATAY:  Ikaw ang kasama niya ng nalunod siya, diba?
OREO:  Opo.  (nangingilid ang mga luha sa mga mata)  Di ko po sinasadya na bitawan si Taco.

Tumayo ang Tatay ni Taco at pinagtaasan ng kamay, hudyat na sasampalin niya si Oreo.


Parang narinig ng tatay ang sigaw ng anak.

TATAY:  Taco?
OREO:  Naririnig niyo po siya?

Itutuloy niya sana ang paghampas subalit pumasok sa eksena ang Ate at Nanay ni Taco.

NANAY:  Ano’ng gagawin mo?!

Niyakap ng nanay ni Taco si Oreo at tiningnan kung may mga marka ng hampas ang bata.

NANAY: (sa tatay)  Bakit mo sasaktan ang bata?!
TATAY:  Ilayo mo sakin yang siraulong batang yan hah!
NANAY: (kay Oreo)  Bakit ka nandito, Oreo?
OREO:  (lumuluha)  Gus… Gusto ko po… tulungan si Ta… Taco.
ATE NI TACO:  Ano’ng sinasabi mo?
OREO:  (itinuro ang sulok kung saan nakatayo si Taco)  Kung hindi po kayo magkakaayos… hindi po siya matatahimik.
TATAY:  Ay put--
NANAY:  (sa tatay)  H’wag kang magkakamaling magmura sa harap ng bata!
OREO:  Gusto na po niya makita si Papa God.  Huwag na daw po kayo mag-away.


Nakakarinding katahimikan ang bumalot sa wasak na bahay.

NANAY:  Nakita kami ni Taco… mag-away?
OREO: (tumungo) At nakikita niya po tayo ngayon. 
TATAY:  Anong paborito kong ulam?

Tumingin ang lahat sa tatay.  Mga nagtataka.

TACO:  Talong na maraming maraming maraming ketchup.
OREO:  Talong na maraming maraming… maraming ketchup.
TATAY:  Teka, madali lang yun.  Ano’ng pinapagawa ko kay Taco na di dapat malaman ng nanay niya?
NANAY:  Ano?!

Nagkaroon ng awkward silence.

Tumingin si Oreo kay Taco, naghihintay ng sagot.

TACO:  Nataya kami sa kay Manang Ley.
NANAY:  Jueteng?!
TATAY:  Lagi ako nananalo dun!
OREO:  Huwag na po kayo mag-away.
ATE:  Oreo.  (lumuhod at hinarap ang bata)  Sabihin mo kay Taco... magsasama-sama na kami.  (lumuha) Habang-buhay kaming magkakasundo.
TACO:  Talaga ate?!
OREO: (tumungo)  Naririnig niya po kayo.
TACO:  Sabihin mo... sabihin mo...
OREO: Dapat daw po, hindi tayo nawawalan ng pag-asa.  Dapat magpasalamat tayo sa Diyos para sa mga blessings.  Gaano man kaliit o kalaki, dapat magpasalamat.  Nakaranas daw po tayo ng ganitong hirap dahil alam ng Diyos na malalakas at matatapang tayo.  Na kakayanin natin ang lahat ng pagsubok.  Na dapat maging positive kahit ang buong paligid ay negative… At dahil po dito ay mas titibay pa tayo.  ‘Yan po ang gustong sabihin ni Taco... (tumingin kay Taco) sa lahat.
NANAY:  (kausap si Taco kahit di nakikita) Mahal na mahal ka namin, anak.  Mahal na mahal ka namin.  Anak, magpahinga ka na.
TATAY:  Patawarin mo ang tatay, anak.

Kinuha ni Oreo ang kamay ng Tatay ni Taco, tiningnan sa mga mata at tumungo.
Ngumiti si Taco kay Oreo... at unti-unting nawala.
Lumuha ng wagas si Oreo habang pinapanood maglaho ang kaibigan.

OREO:  Salamat, Taco.  Salamat.


I dedicate this screenplay-like shortstory to our Visayan brothers and sisters who were victims of Yolanda/Haiyan’s horrendous havoc.  We are now more united, more resilient and stronger.  Though the Almighty has the weirdest plans, let’s keep our faith and trust in Him.”  - love, weirdongneknek